Ik klapte net mijn laptop dicht na het schrijven van de blog voor deze maand. Over ontspanning en tijd voor jezelf. En eigenlijk voelde het meteen gek om die te delen, zonder dit erbij te vertellen.
Want alles wat ik daarin opschreef, moest ik de afgelopen tijd ineens zelf doen. Niet gepland. Niet bewust gekozen. Mijn lichaam besloot dat het nodig was.
Ik ben iemand die doorgaat. Altijd. Ik plan, zorg en denk vooruit. Voor mijn gezin, mijn werk, alles wat belangrijk voor me is. En dat ging eigenlijk altijd prima. Tot het ineens niet meer ging.
Niet omdat ik het niet leuk vond. Integendeel. In mijn hoofd voelde ik me goed. Ik had energie voor mijn werk, zin in dingen, was betrokken. Ik wist wel dat ik moe was, maar dacht: dit hoort erbij. Een fase met een baby. Net zoals bij mijn vorige twee zoontjes.
We waren een weekendje weg met vrienden en de kinderen. Na een dagje binnenspeeltuin voelde ik me niet goed. Licht in mijn hoofd. Ik dacht nog: even zitten, dan gaat het wel weer.
En ineens lag ik daar. Buiten, op het park. Ik was flauwgevallen.
Ik weet nog dat ik dacht: dit gebeurt mij toch niet weer? En daarna: het gaat wel weer, we kunnen weer verder. En ook: ik heb hier geen zin en tijd voor. Achteraf moet ik hier om lachen. Heel kenmerkend voor hoe ik toen naar zorgen voor mezelf keek. Voor een vriendin of familielid had ik zoveel zorgzamer gereageerd.
Er volgden onderzoeken. Bloedprikken. Cardioloog. Niks. Ondertussen probeerde ik thuis rust te pakken en bij te slapen. Dat leek te helpen, maar ik wilde vaak te snel weer het normale ritme oppakken. Minder doen terwijl ik zoveel wilde, vond ik het allerlastigst.
Doorgaan was altijd mijn manier. En eerlijk is eerlijk, het heeft me ook veel moois gebracht. Ik geloof ook niet dat die instelling verkeerd is. Alleen altijd eerst aan anderen denken en pas als laatste aan jezelf, dat is misschien ook niet de manier.
In mijn hoofd ben ik alles langsgegaan. Werk waar ik blij van word. Een lieve, betrokken man. Drie gezellige (en natuurlijk ook drukke 😉) zoontjes. Lieve mensen om me heen. En toch kreeg ik dit signaal.
Totdat het kwartje viel. Je kunt alles leuk vinden en alsnog op de pauzeknop worden gezet. Niet omdat je verkeerd bezig bent, maar omdat er te weinig rustmomenten zijn waar je van op kunt laden.
Maar wat dan? Als je gewend bent om door te gaan tot je erbij neervalt, en dat neervallen ineens letterlijk gebeurt?
Voor mij werkte het om, naast het schrappen van wat kleine dingen, vooral dingen toe te voegen voor meer balans. Slaap, rust en tijd voor mezelf. Zeker sinds de komst van mijn jongste zoontje was dat steeds minder geworden.
Slaap werd prioriteit. Vaste tijden. Telefoon beneden. Ik stopte na tien maanden met borstvoeding, zodat ik de nachten niet meer alleen hoefde te doen. 2026 wordt, sinds 2020, weer het eerste jaar zonder zwangerschap of borstvoeding voor mij en het voelt stiekem ook heel fijn om mijn lichaam weer voor mezelf te hebben.
Daarna kwam het toevoegen van korte rustmomenten. Echt even niks hoeven. En tot slot weer leuke dingen doen zonder schuldgevoel. Ik doe mijn best, want mom-guilt helpt echt niet mee. Als mijn verhaal één ding mag meegeven, dan hoop ik dat het dit is: goed voor jezelf zorgen is nodig om goed voor anderen te kunnen zorgen.
Na zes weken van flauwvallen viel er eindelijk iets op. De cardioloog gaf aan dat het mogelijk kwam door een te lage bloeddruk in rust. Tot dat moment was mijn bloeddruk altijd gemeten nadat ik was flauwgevallen. Juist dan maakt je lichaam adrenaline aan, waardoor je bloeddruk tijdelijk stijgt. Daardoor leek alles steeds in orde, terwijl mijn bloeddruk in rust eigenlijk te laag bleek te zijn.
Een lage bloeddruk kan tijdelijk ontstaan, bijvoorbeeld door langdurige vermoeidheid door te weinig slaap met mijn lieve baby, voeding, hormonale schommelingen, borstvoeding en het ontbreken van echte rustmomenten speelden daarin waarschijnlijk allemaal een rol. Niet één duidelijke oorzaak, maar alles samen.
Ik moest iets beter op mijn voeding letten (meer zout en regelmatiger eten) én doorgaan met waar ik inmiddels al mee was begonnen. Al snel voelde ik mij gelukkig weer beter.
2026 voelt hierdoor wel echt anders. Geen grote doelen dit jaar voor mij. Meer voelen wat ik nodig heb. Meer genieten van wat er al is!
Liefs,
Melissa