Wat een lieve reacties ik heb gekregen na mijn vorige blog. Dat raakte me. Het voelde ook als een bevestiging dat ik niet de enige ben die dit herkent.
Langzaamaan voelde ik me steeds weer iets beter. Wat slaap al niet kan doen, zó fijn. Het flauwvallen was er helaas nog wel. Meerdere keren per week. Of ik nu veel deed of juist extra rust nam, het leek weinig verschil te maken.
Ik pakte mijn leven weer op zoals ik dat gewend was. Het voelde fijn om weer te werken en om leuke dingen te doen met mijn man en de kids. Dat gevoel was gelukkig ook nooit weggeweest en ik voelde me, na al dat bijslapen, weer helemaal mezelf.
En toch bleef er twijfel.
De vraag die steeds terugkwam: doe ik toch nog te veel? Ik zal niet voor niks flauwvallen.
Het ambulance personeel had eerder gezegd dat je je mentaal goed kunt voelen, terwijl je lichaam iets anders aangeeft. Dat kun je dan zelf niet voelen, omdat je gewend bent er niet naar te luisteren.
Dat voelde zo tegenstrijdig.
Want na een werkdag voelde ik me zoals altijd: enthousiast en betrokken. Tegelijkertijd wilde ik dit flauwvallen écht niet meer.
Ik besloot verder te kijken binnen de zorg. Er volgden gesprekken en afspraken die me hielpen om meer te voelen. Want voelde ik het dan echt zo verkeerd?
Ik hoorde terug wat ik eigenlijk al wist: dat ik empatisch ben, betrokken en verantwoordelijkheid snel naar me toe trek. Dat hoort bij mij. Maar zelfs met meer rust en bewustere keuzes bleef het flauwvallen terugkomen.
Tot ik op een dag bij een osteopaat kwam, een manueel therapeut die naar het hele lichaam en de organen kijkt. Met het idee: alle beetjes helpen. Ik voelde al een tijd veel spanning in mijn bovenrug, waarschijnlijk van maanden borstvoeding geven in een houding die niet top was.
Hij keek niet alleen naar mijn rug, maar naar het hele lichaam. En zei iets wat bleef hangen: dat mijn flauwvallen niet kwam door “te veel doen”, maar door een ontregeling tussen mijn zenuwstelsel, ademhaling en bloeddruk.
Hij hielp die systemen weer beter op elkaar af te stemmen en spanning in mijn bovenrug los te maken. Alleen dat al was zó fijn. Ik was voorzichtig optimistisch. En nu, meer dan een maand later, kan ik zeggen dat ik sinds die ene behandeling niet meer ben flauwgevallen.
Een vriendin van mij zei het zo mooi:
“Als je lekkage hebt, kun je het water weg dweilen en dat voelt fijner. Maar als je het lek niet dicht, blijft het terugkomen.”
Zo voelde dit ook.
Wat wel blijft, is mijn besluit dat 2026 het jaar wordt waarin ik extra goed voor mezelf zorg!
Deze periode heeft me extra laten voelen hoe belangrijk dat is. Hoeveel er gebeurt als je even stil durft te staan. En wat ben ik blij dat ik nieuwsgierig ben aangelegd, verder heb gezocht en hulp durf te vragen.
Misschien is het daarom geen toeval dat Lotte en ik tijdens een eerdere zoektocht iets bijzonders tegenkwamen voor Skin Plus. Iets wat nu voelt als een logisch vervolg. Zeker na alles wat er de afgelopen tijd is gebeurd.
Een speciale behandeling met aandacht voor huid én mind, uitgevoerd in volledige stilte. Want juist daar, in die stilte, gebeurt vaak meer dan we denken.
Volgende maand worden we met het hele team meerdere dagen getraind in onze nieuwste behandeling: de Ayuna Stilteceremonie. Ayuna bevat pure, high-performance formules en bewust gekozen ingrediënten die de huid helpen in balans te komen. Een behandeling die past bij de huid van nu, waarin stilte het antwoord is op de drukte.
Daar vertel ik later meer over.
Liefs,
Melissa